Statutair gevestigd te Valkenswaard

De dodencultuur (funeraire cultuur) is een zeer wezenlijk onderdeel van de cultuur van een volk. Ook uit geschiedkundig oogpunt verdient de ontwikkeling van deze cultuur aandacht omdat zij een bron oplevert voor onze kennis van de thans tot het verleden behorende maatschappij. Talloze grafmonumenten en epitaphen op de begraafplaatsen en in en rond onze kerkgebouwen als ook de begraafplaatsen en kerkhoven zelf getuigen van belangrijke historische ontwikkelingen en personen.
Er kan in dit verband onderscheid worden gemaakt tussen begraafplaatsen of delen van begraafplaatsen, die van belang kunnen zijn vanwege:

• hun ligging, b.v. rondom een kerkgebouw, waardoor zich een historische relatie tussen gebouw en kerkhof voordoet;
• hun aanleg, om geschiedkundige, cultuurhistorische en/of tuinarchitectonische waarden;
• de zich op het terrein bevindende bouwwwerken (kapel, aula) of andere immobilia (hekwerk, toegangspoort); en afzonderlijke grafmonumenten, graftombes, grafkapellen en sierurnen van:
• bijzondere personen of families;
• een opvallende architectonische kwaliteit.

Voorts is het van belang te onderkennen, dat zich een kentering aan het voordoen is in het denken over het maatschappelijk functioneren van begraafplaatsen. Oudere begraafplaatsen, die te midden van bebouwing zijn komen te liggen, bieden ook de mogelijkheid tot wandelen en bezinning.
 
Vastgesteld kan worden, dat begraafplaatsen en grafmonumenten nog steeds een zeer belangrijk deel van ons nationale en culturele erfgoed vormen, die het besef van en de band met het eigen verleden levendig houden.

citaat ministeriële circulaire 1985

klik op het beeldscherm

Door recente updates van Explorer kan het voorkomen dat de site niet meer correct wordt weergegeven. Gebruik dan Google-Chrome voor een correcte weergave.